10.

Πρόσωπα προς την ανατολή και ακόμα πιο πολλά μάτια να κλαίνε.13 παρήγοροι μα κανείς προς την ανατολή.Προσκηνυτές όλοι της αιώνιας αθλιότητας.Και η μετέπειτα διαδικασία πάντα ίδια.Η διαδικασία του εαυτού σου.Φαντάζεσαι ναι...?..ή...Πως θα 'ταν αν..?...ή...Όταν εγώ...Λίγα πράγματα αλλάζουν αλλά ποτέ δεν χάνονται.Δεν χάνεται μια μνήμη ή ένα μνημείο.Δεν χάνεται ένα διπλανό κρέβατι ή η συνήθεια επιτήρησης.

Ψέματα...Χάνονται ακόμα περισσοτερα.
Δυο μάτια
Μια παρέα.
Μια παρουσία,
μα ποτέ περιουσία.

Αυτή βρίσκεται στα άδυτα του πιο βαθύ ποταμού.Αυτού που κρύβει αίσθηση της απώλειας και αφυπνίζει τα απάτητα πέλματα