11.

Εντάξει δεν πειράζει ούτε και επιρεάζει.Απλά μέσα σε ένα αμάξι να κοιτάει ο ένας τον δρόμο.Οι άλλοι τρεις τον παράδρομο.Μάλλον οι άλλοι τέσσερις.Ειναι που συνηθίσαμε στα εφήμερα.Ψευδαίσθηση και λίγο εγωισμός λέγεται.Βασικά δεν ξέρω πως λέγεται.Οι υπολήψεις δεν θίγονται με ταμπελάκια.Αλλά φλασιές είναι αυτές.Δεν κάνει να ρίξεις το σκαμπήλι που σου βγαίνει.Γιατι την ιδια ακριβώς στιγμή σίγουρα θα το μετανιώσεις.Γιατι τα εφημερα που λέγαμε πριν,θα 'ναι παρελθόν.Εν τω μεταξυ,μου την δινουν εκεινα τα τηλεφωνα καθε τρεις και λιγο.Γινοταν εκνευριστικό.Και το να κοιμασαι στο πάτωμα είναι εκνευριστικο.Και το να τελειωνει η μπαταρία στην ψηφιακή είναι εκνευριστικό.Και το να σε ξυπνανε στις 4 είναι εκνευριστικο,απλα και μονο για μια ερωτηση.."Πως με λένε?".."Ναι..ετσι με λένε"...

10.

Πρόσωπα προς την ανατολή και ακόμα πιο πολλά μάτια να κλαίνε.13 παρήγοροι μα κανείς προς την ανατολή.Προσκηνυτές όλοι της αιώνιας αθλιότητας.Και η μετέπειτα διαδικασία πάντα ίδια.Η διαδικασία του εαυτού σου.Φαντάζεσαι ναι...?..ή...Πως θα 'ταν αν..?...ή...Όταν εγώ...Λίγα πράγματα αλλάζουν αλλά ποτέ δεν χάνονται.Δεν χάνεται μια μνήμη ή ένα μνημείο.Δεν χάνεται ένα διπλανό κρέβατι ή η συνήθεια επιτήρησης.

Ψέματα...Χάνονται ακόμα περισσοτερα.
Δυο μάτια
Μια παρέα.
Μια παρουσία,
μα ποτέ περιουσία.

Αυτή βρίσκεται στα άδυτα του πιο βαθύ ποταμού.Αυτού που κρύβει αίσθηση της απώλειας και αφυπνίζει τα απάτητα πέλματα

9.

Έτσι στο άκυρο σήμερα,χθες,προχθες,αύριο,μεθαύριο,γιατί όχι και τισ υπόλοιπες που δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω....φλασιές είναι αυτές...Δοκίμασα τον νέο καφέ.Μετά έλεγα γιατί δεν είμαι πλέον φίλη με τη Βίκυ.Μετά πήγα και κράτησα την ντουζιέρα.Αμέσως μετά σκέφτηκα για λίγο.Για πολύ λίγο όμως.Αμέσως μετά έφτιαξα κάτι φωτογραφίες και διάβασα για λίγο Αντιγόνη.Ηταν αρκετα ψηλα και ορατοτητα μηδεν.Μετα τσακώθηκα μικρά.Και μετά αποφάσισα να κάνω τσιχλόφουσκες.Μετα με έπαιρναν τηλ. για να μου δώσουν ασκήσεις.Αλλά δεν είχα χαρτί.Οταν έψαχνα(ν) για τον φάκελο ήταν αργά...Πήγα στείλω μήνυμα.Εστειλα?